Wolfsschanze betonowa twierdza Hitlera.

 

W Gierłoży, w miejscu zwanym niegdyś Wolfsschanze, czyli Wilczym Szańcu, mieściła się słynna kwatera główna Adolfa Hitlera. Twierdzę zaczęto budować w 1940 r. w związku z planowanym atakiem na Związek Radziecki. Na obszarze o powierzchni 2,5 km˛ powstało 80 budowli, w tym 50 bunkrów.
W lipcu 1940 roku twórca “Organisation Todt” gen. mjr dr inż. Fritz Todt otrzymał zadanie budowy tajnego obiektu w Die Görlitz (Gierłoż). Inżynierowie Todta byli znakomitymi specjalistami od budowy umocnień wojskowych i bunkrów. Dlatego to właśnie jemu zlecono przygotowanie jednego z najsłynniejszych i najtajniejszych obiektów II Wojny Światowej.Maskowanie Wilczego Szańca powierzono wyspecjalizowanej firmie ogrodniczej “Seidenspinner” ze Stuttgartu. Większość zbudowanych tu obiektów posiadała płaskie dachy z zagłębieniami od 10 do 30 cm Były one wypełniane ziemią, w której sadzono krzewy, siano trawę i ustawiano drzewa. Na krawędzi dachów wielu obiektów znajdowały się metalowe łuki w kształcie odwróconej litery “U”. Pomiędzy nimi a rosnącymi obok drzewami rozciągnięte były siatki maskujące ściany bunkrów i reszty infrastruktury oklejano mieszaniną trawy morskiej i betonu by udawały korę drzew. Z lotu ptaka całość sprawiała wrażenie gęstego lasu. Skuteczność maskowania sprawdzano za pomocą zdjęć lotniczych. 22 Czerwca 1941r. Hitler zaatakował Rosję. Dwa dni później. 24.06 1941. Przyjechał do Wilczego Szańca. Przebywał tu aż do 20.11.1944 r. Kwatera nigdy nie była bombardowana. Alianci o miejscu jej lokalizacji wiedzieli. Ale był to zbyt daleki dystans dla zasięgu ich samolotów.Jak pokazała historia, setki ton betonu, perfekcyjne maskowanie, dziesiątki zabezpieczeń nie uchroniły wodza przed zamachowcami. Uknuty spisek zrealizowano 20 lipca 1944 roku, tego dnia Claus Schenk von Stauffenberg przyniósł bombę do baraku, gdzie odbywała się narada. Przed godziną 13 Stauffenberg wsiadał do samolotu odlatującego do Berlina, a bomba eksplodowała. Hitler wyszedł z zamachu przygłuchy, ranny w rękę, z poszarpanymi portkami. Tego samego dnia przyjął przybyłego z wizytą Mussoliniego.Tuż przed wkroczeniem Armii Czerwonej, na rozkaz feldmarszałka Wilhelma Keitla, w nocy z 24 na 25 stycznia 1945 r. bunkry “Wilczego Szańca” wysadzono w powietrze. Potężne betonowe kloce leciały w powietrze na odległość 20-30 metrów
na skutek wstrząsów popękał lód na pobliskich jeziorach. Szacuje się, że do wysadzenia jednego bunkra zużyto około ośmiu ton trotylu.Rozminowanie terenu trwało aż do roku 1955. Odnaleziono i zabezpieczono ponad 54 tys. min. Łącznie trzeba było rozminować 72 ha lasu i ponad 52 ha gruntów.Część saperów poniosła śmierć podczas rozminowywania ku ich czci i na wieczną pamiątkę postawiono pomnik poległym saperom.Dziś po kwaterze została tylko legenda. Potężne bloki betonu tworzą ponury krajobraz a wszędobylska komercja utrudnia swobodne zwiedzanie. Teren prowadzony jest na dziko, co daje możliwość obejrzenia Wilczego Szańca takiego, jakim go zostawili faszyści po wysadzeniu. Niestety cała oprawa i show odstrasza wielu pasjonatów, ci wybierają bunkry po przeciwnej stronie drogi, które nie zostały objęte strefą komercyjną, bądź jadą do oddalonych o dwadzieścia kilometrów Mamerek. Mi komercja i grupy prowadzone przez przewodników nie przeszkadzają, aczkolwiek nieraz utrudniają swobodne fotografowanie. Szczególnym powodzeniem cieszą się dwa schrony: Bormanna (ten ze ścianą podpartą patykami), Hitlera z możliwością zajrzenia do dawnej kuchni (wegetariańskiej!) Hitlera, Goeringa – ładnie zachowany, z drabiną na dach.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.